45 jaar De Vlaamse Pijl in woord en beeld

De Vlaamse Pijl was van in het begin een wedstrijd die de grote namen aantrok, een wedstrijd ook die door grote namen werd gewonnen. Een wandeling doorheen de erelijst bevestigt deze stelling.

De eerste drie edities werden gedomineerd door Harelbekenaar Julien Vermote. Twee keer winnaar en een keer tweede. Genoeg om door te stomen naar de profs. Ook Dirk Demol was een andere lokale held die schitterde in de Vlaamse Pijl en het daarna maakte bij de profs. Kasseivreter Molje kon nooit het zegegebaar maken, maar speelde twee keer mee voor de overwinning. Twee derde plaatsen waren er zijn deel.

Later kleurden ondermeer kleppers als Eddy Planckaert, Patrick Versluys, Cees Priem, Serge Baguet, Paul Haeghedoorn, Johny Denul, Patrick Tolhoek, Chris Peers en Peter Farazijn Peers de verschillende finales van de Vlaamse Pijl.

De internationale De Vlaamse Pijl zorgt ook telkens dat best wat buitenlanders hun vorm kunnen etaleren. Vooral Nederlanders zakken maar al te graag af naar Harelbeke om zich te meten met onze lokale Flandriens. Tot zesmaal toe stond een Noorderbuur op het hoogste schavotje. De laatste keer was dit tien jaar terug toen Karsten Kroon de zegebloemen opeiste. Kroon, ondertussen prof bij CSC, won in 2002 een rit in de Ronde Van Frankrijk en in 2004 was hij primus in Rund um den Henninger-Turm.

Sindsdien deed ook klasbak Stijn Devolder meermaals een gooi naar de overwinning. In 1998 bolde hij samen met ploegmaat Geoffrey Demeyere over de eindstreep. “Volderke” liet de overwinning toen aan zijn ploegmaat. Maar drie jaar later trok hij in een sprint met Stefaan Vermeersch het laken naar zich toe. In 2002 was Bart Dockx de snelste. Eerder verrassend won de beloftevolle Antwerpenaar, toen lid van het sterk gestructureerde Domo-Sweetparadiseteam van Herman Frison, de sprint.

Daarna behaalde West-Vlaming Jurgen Vermeersch twee maal na elkaar de zege. Een triple zat er voor hem evenwel niet in want in 2005 werd de wedstrijd afgelast omwille de barre winteromstandigheden. Jurgen haalde in 2005 nog 13 zeges bij de elites zonder contract. Een weinig later diende de Jurgen zijn rennersactiviteiten te stoppen wegens medische redenen.

In 2006 maakten met Chocolade Jacques en Landbouwkrediet-Colnago voor het eerste twee professionele teams hun opwachting in de Vlaamse Pijl. De 21 jarige neoprof Evert Verbist van Chocolade Jacques maakte duidelijk dat zijn zege in de Topcompetitie een jaartje eerder en die in Beverbeek Classic een week eerder geen toevalstreffers waren.

De gelukkige van 2007 bewees in 2011 dat winnaars van de Vlaamse Pijl uit het juiste hout gesneden zijn. Jelle Vanendert won zijn eerste “profkoers” bij ons. .. de tweede overwinning was een Pyreneeën-etappe in de Tour de France 2011.

2008 en 2009 werden gedomineerd door de Nederlander Bram Schmitz. In 2008 won hij het pleit, in 2009 moest hij net de duimen leggen voor youngster Jan Ghyselinck.

2010 werd dan weer gedomineerd door PW S Eijssen. De finishfoto aan de vernieuwde aankomst in de Marktstraat leverde mooie beelden op. Clinton Avery en zijn ploegmaat Jens Debusschere regelden de kopgroep en werden 1 en 2.

In 2011 was het ervaring boven. De jongeren haalden het net niet van Frederic Amorison, voor Peter Serry en Sean De Bie.

We nodigen u uit om zelf verder te grasduinen doorheen onze erelijst en te genieten van enkele foto’s uit ons inmiddels 45-jarig archief.

2011 in woord en beeld

Frederic Amorison startte op 4 maart als grote favoriet en hij maakte die favorietenrol ook waar. De ervaren prof was te sterk voor de jonge renners. In de plaatselijke ronden vochten zes renners voor de overwinning. Het peloton volgde op 40 seconden. Peter Serry probeerde in de laatste ronde zijn vluchtgezellen te ontlopen, maar dat was buiten Amorison gerekend. In Bavikhove kreeg de doorwinterde prof aansluiting met de koploper en klopte hem gemakkelijk in de sprint. Sean De Bie won de print van de achtervolgers en werd de eerste leider in de Topcompetitie.

2010 in woord en beeld

De editie 2010 kende vanwege wegenwerken in het centrum van Harelbeke een andere aankomst in de Marktstraat. Ogenschijnlijk een detail, maar in de organisatie van de sprint niet onbelangrijk. De laatste honderden meter zijn immers vals plat bergop. En dat hadden de mannen van PWS Eijssen goed gezien. Met 8 gingen ze de finale in. Eijssen had twee ploeggenoten aan boord. De Nieuw-Zeelander Clinton Avery, met woonplaats Moorsele ook een beetje een thuisrenner en streekgenoot Jens Debusschere, jong , ambitieus en op zoek naar een profcontact. Met 8 gingen ze de finale in en het kwam uiteindelijk tot een majestueuze sprint, waarbij de ene het gat liet vallen voor de andere. Uiteindelijk leidde de overwinning van Avery tot een profcontract bij Pegasus, een Australisch project met onder meer Hendrik Redant. Helaas voor Avery ging de ploeg op de fles nog voor het seizoen 2011 begon.

2009 in woord en beeld

Een kleine 200 eliterenners zonder contract en beloften namen de start in de 42ste Vlaamse Pijl. Onder hen de beloftenkampioen, thuisrijders Kristof Vandewalle en Julien Vermote, winnaar van vorig jaar Bram Schmitz en winnaar van de ronde van de toekomst Jan Bakelants. Voor hen lagen 150 lastige kilometers met 5 pikante hellingen. De bergzone met Kluisberg, Cote de Trieu, Kwaremont, Patersberg en Kruisberg bracht de verwachte afscheiding. Na een tijdje akkordeon tussen twee groepen van een 30 renners, vormde zich op de Kruisberg een definitieve kopgroep met Schmitz, Ghyselinck, Hermans, Bakelants, Kruiswijck, Van Garderen, Scheirlinckx, Delrot en Kuypers. Deze kopgroep liep een paar minuten uit, maar kreeg het nog knap lastig in de laatste ronde. In de laatste 500 m nam derdejaarsbelofte Ghyselinck afstand van zijn medevluchters en kwam licht afgescheiden door de finish. Winnaar van vorig jaar Bram Schmitz sprintte naar een tweede plaats, voor Bert Scheirlinckx.

2008 in woord en beeld

Het bestuur van de Vlaamse Pijl was uitermate tevreden na de editie 2008. Vele renners aan de start, veel toprenners en topploegen bovendien. Een spannend sportief verloop, zeven durvers die van op de Patersberg tot aan de finish voorop bleven, een sterke winnaar die later op het jaar ook nog potten brak en geen enkele organisatorische opmerking van de UCI -commissarissen. Hopelijk wordt 2009 even succesvol.

We frissen uw geheugen nog even op.

Enkele schermutselingen, veel lekke banden en een paar valpartijen niet te na gesproken, zijn de eerste koerskilometers snel, maar zonder veel verhaal. Dan scheurt het peloton in een rotvaart richting Kwaremont met Dave Bruylandts op de kop. Hij heeft zich in de pilootpositie gewrongen om toe te slaan. Aan het Kwaremontplein dook het peloton vorig jaar links af om via een kortere weg dan gebruikelijk naar de Patersberg te rijden. Daar zat het volledige peloton op het lint, maar boven wordt de groep in verschillende stukken uit elkaar getrokken. Zeven vrijbuiters rijden weg: Dave Bruylandts, Michel Kreder en Dennis van Winden (Rabo) , Bram Smitz en Johnny Hoogerland (V.Vliet), Nico Kuypers (Lispanne) en Pieter Vanspeybroeck (Topsport Vlaanderen). Achter hen spat het peloton in 3 groepen uit elkaar.

Na de Kluisberg en de Tiegemberg zijn alle hellingen achter de rug en dienen de renners nog een 60 km af te maken over voornamelijk vlakke wegen, met de wind meestal in de linker zijde. In de plaatselijke ronde nadert het peloton tot onder de minuut, maar krijgt het gat niet meer dicht. In de laatste twee ronden krijgen we vooraan nog verschillende ontsnappingspogingen, maar niemand geraakt nog weg. In een lang uitgerekte sprint haalt Bram Smitz het voor Dennis Van Winden en Pieter Van Speybroeck.

schoon volk aan de start. De “gepensioneerde” Nico Mattan komt de jeugd uitzwaaien en de toeschouwers toespreken (digifoto Kurt)
Jean-Marie Pfaff is ook van de partij. Hij wordt geïnterviewd aan de aankomst (digifoto Kurt)
Het peloton net voor de start van de wedstrijd, met op de tweede rij, de latere winnaar in volle concentratie. (digifoto Kurt)
Rabo ment het peloton in de aanloop naar de heuvelzone. (digifoto Kurt)
De latere winnaar Bram Smitz op kop op één van de Vlaamse heuvels (digifoto Kurt)
Bram Smitz haalt het uiteindelijk in een lange sprint voor Dennis Van Winden en de eerste Belg Pieter Van Speybroeck. (digifoto Kurt)
Het podium 2008 met naast de renners ook nog op de voorgrond voorzitter Philippe Vandendorpe en Jean-Marie Pfaff. (digifoto Kurt)
De afwachtingwedstrijd voor juniores lokte voor de tweede keer op rij weer meer dan 100 deelnemers. (Foto Ivan Vervaecke)

Zo was het in 2007

Bij de juniores schreven zich in 2007 meer dan honderd deelnemers in. De Grote Prijs Valère Vandenborre klokte af met een record aantal renners. Het werd een echte afvallingskoers met veel ontsnappingen. Uiteindelijk scheidde zich een groepje van 3 renners af dat sprintte voor de overwinning. Camon Thomas won het pleit, voor plaatselijke renners Alphonse Vermote en Jens Debusschere.

De Vlaamse Pijl wordt niet voor niets de Ronde van Vlaanderen voor elite onder contract genoemd. Getuige hiervan de sfeerbeelden van vorig jaar. In Schorisse hangt het peloton op één lint. Op de Patersberg zien we de latere hoofdrolspelers reeds op het voorplan treden. In 2008 voorzien we de Kluisberg als opener van de heuvelzone. De Kortekeer verdwijnt uit het parcours.

Met Jelle Vanendert, die later op het jaar zou schitteren in De Waalse Pijl, kreeg De Vlaamse Pijl een winnaar van formaat. Ploegmaat Tom Stubbe werd tweede. Hij ging de Let Oleg Meleks vooraf.

Tekst bij Vlaamse Pijl editie 2006

Al na 70 km, tussen de Paterberg en de Kortekeer valt de wedstrijd in een beslissende plooi als zeven renners het hazepad kiezen. Daarin zijn de twee profploegen Chocolade Jacques (Evert Verbist en Pieter Ghyllebert) en Landbouwkrediet (Kevin Neirynck en Jean Claude Lebeau) met elk twee renners vertegenwoordigd. Het eerste peloton nadert bij het ingaan van de plaatselijke rondes nog tot 1’40” maar dichter komen ze amper. Nadat Ghyllebert, Dries Devenyns en Arnoud Van Groen (Nl) in de slotronde definitief afhaakten, spurt Verbist, één week na de Beverbeek Classic, naar de zege. Hij zegeviert voor Lebeau, Neirynck en Tom Criel. Acht seconden later wordt Ghyllebert vijfde door in een sprintje Van Groen, de spectaculaire uit het peloton teruggekeerde Markus Eichler en bergprijswinnaar Devenyns te verslaan.

De Vlaamse Pijl editie 2005
Afgelasting de Vlaamse Pijl

Bron foto: www.cyclingnews.be

In de vooravond van de Vlaamse Pijl 2005 heeft het bestuur van de Vlaamse Pijl, na overleg met de UCI en de veiligheidsdiensten, beslist de om de Vlaamse Pijl alsook de afwachtingswedstrijd voor juniores volledig af te lasten ingevolge de barre winteromstandigheden die een halve dag eerder de kop opstaken.

Zich eventueel beperken tot een lokaal criterium is niet mogelijk omdat ook het plaatselijk parcours gezien de forse sneeuwval en de vriestemperaturen niet sneeuwvrij te krijgen is. Het bestuur neemt hiermee de enige beslissing die verantwoord is voor de veiligheid van renners en volgers.

De Vlaamse Pijl editie 2002
Bart Dockx spurt naar de overwinning

Goudhaantje Kevin De Weert domineerde de Vlaamse Pijl 2002. Hij was bij de eerste vluchters na 20 km, kwam na de heuvelzone met drie anderen in koppositie, maar kon het niet afmaken. In de vlakke finale, met de wind op de neus zagen de vluchters de achtervolgers naderen en gedeeltelijk aansluiten. Het was uiteindelijk Dockx die won. Met een late jump naar soloman Demeulemeester en een krachtige eindsprint, haalde hij het laken naar zich toe. (Foto Bart)

De Vlaamse Pijl editie 2001
Stijn Devolder wint voor eigen volk

Bavikhovenaar Stijn Devolder heeft in 2001 de 34ste editie van De Vlaamse Pijl op zijn palmares geschreven. In 1999 was hij er al eens dicht bij maar moest toen ploegmaat Gunther Demeyere laten voorgaan. Stijn Devolder gaf kleur aan een uitgeregende wedstrijd. In de laatste ronde daagde hij met smaakmaker en aanvaller van het eerste uur Stefaan Vermeersch op in de laatste rechte lijn. In een lange sprint haalde de thuisrijder het van oude rat Stefaan Vermeersch. Deze overwinning was geen toeval. Devolder won ook de internationale wedstrijd te Waregem en de Zesbergenprijs. Net geen vier op een rij voor Stijn. (foto Bart)

Rabobank wint ploegenklassement

De Vlaamse Pijl heeft steeds op een grote internationale belangstelling mogen rekenen. In 2001 won het Rabobankteam het ploegenklassement. Een betere illustratie van de kwaliteit en de internationale uitstraling van onze wedstrijd kunnen we niet geven. Ploegleider Theo De Rooy neemt uit handen van stichter Valère Vandenborre de wisselbeker naar hem genoemd in ontvangst. (Foto LOO)

De Vlaamse Pijl editie 2000
Pistier Tim Meeusen wint twee klassiekers op rij

Nadat hij de week voordien al Brussel-Opwijk op zijn naam schreef, klopte Tim Meeusen op 4 maart 2000 in Harelbeke Christophe Waelkens. Meeusen ontsnapte met Waelkens in de laatste ronde en won met veel overwicht. De eerste editie nieuwe stijl van De Vlaamse Pijl was een succes. Met 29 ploegen en 174 renners aan de start was de wedergeboorte van “Borres koerse” een feit. (foto Bart)

De Vlaamse Pijl editie 1998
Bavikhovenaar Stijn Devolder laat ploegmaat winnen

In de editie 1998 speelden de Kortrijkse Groeninghespurters, zoals zo dikwijls in het recente verleden, een hoofdrol. Met een kopgroep van 4 (foto) kwamen de eersten Harelbeke binnengestoomd. Onder hen Groeninghespurters Demeyere en Bavikhovenaar Devolder, in de volgwagen gesteund door Dirk Demol. Demeyere en Devolder lieten hun medevluchters voor wat ze waren en reden samen zegevierend over de streep. Devolder... als tweede. (foto Bart)

Julien Vermote domineert eerste edities Vlaamse Pijl

Julien Vermote, onlangs nog opgenomen in de lijst van Harelbeekse sporters van de 20ste eeuw van de Harelbeekse sportraad, domineerde de eerste edities van de Vlaamse Pijl. Toen nog gereden over plaatselijke ronden langsheen Desselgem, Beveren-Leie, Bavikhove en Harelbeke, stond de wedstrijd toch hoog aangeschreven. Door zijn ideale plaats op de kalender was De Vlaamse Pijl de eerste ernstige test voor de betere amateurs. Getuige daarvan het feit dat Vermote in 1968 niemand minder klopte dan Cees Priem, tot voor enkele jaren de ploegleider van TVM-Farm Frites.

Julien Vermote had zijn supporterslokaal in café Sport, tot vorig jaar de uitvalsbasis van Sportverbond Oostwijk. Als junior won Julien over drie seizoenen 42 wedstrijden. Na afloop van een lokale wedstrijd, die Julien Vermote in 1966 won in zijn achtertuin op Het Eiland, werd hij in de Schoolstraat omringd door een schare supporters. Van links naar rechts herkennen we ondermeer Eric Noppe, Walter Noppe, Maurice Vandenborre (peter Van Julien), Valère Vandenborre, Leon Maes, Lucien Callewaert, Julien zelf, Georges Ketels, Lucien Vermote (vader van), en Jules Vandenborre (Foto Julien Vermote)